W Wielkiej Brytanii istnieje kilka metod nabywania budynków, czy innych prac budowlanych (procurement form / method). Każda z nich niesie z sobą inny typ kontraktu, powiązań kontraktowych, przepływu informacji, ról i odpowiedzialności w zespole zaangarzowanym w  projekt. Dostępne formy nabywania w budownictwie to:

• Traditional (lump sum) - system tradycyjny, wykorzystywany na 43% projektów budowlanych (liczone wg. wartości, dane RICS 2003), najpopularniejsza metoda w małych i średnich projektach budowlanych. Zasady wykształtowały się na początku XX wieku (dlatego zwana tradycyjną). Wykonawca wykonuje prace do szczegółowych planów dostarczonych przez inwestora.

• Design & Build (D&B) - coraz bardziej popularny na średnich i większych projektach, wprowadzony na początku lat 80-tych i obecnie stosowany na 42% projektów. Wykonawca przejmuje na siebie dużą część prac projektowych i pracuje jedynie do zarysu projektu przedstawionego przez inwestora, samemu wykonując wszystkie projekty szczegółowe. Rzadko stosowane w małych projektach poniżej £250 tys.

• Construction Management - forma wywodząca się z USA, gdzie została stworzona w latach 30-tych i wciąż jest bardzo popularna, szczególnie w technologicznie zaawansowanych projektach, gdzie ważne jest szybkie wykończenie inwestycji. Do UK została importowana w końcu lat 80-tych. Wykonawca jest de facto konsultantem i choć zarządza wykonywaniem robót przez podwykonawców, to nie jest bezpośrednio za nich odpowiedzialny. 

• Management Contracting - hybrydowa forma mieszająca tradycyjną formę i construction management.

• Private Finance Iniciative (PFI) - forma D&B używana w bardzo dużych projektach, gdzie wykonawca dostarcza inwestycję w zamian za koncesję pobierania opłat za jej używanie przez określony czas, np. autostrady w Polsce, most Queen Elizabeth II w Dartford. Bardzo skomplikowana struktura organizacyjno-rozliczeniowa, wyłącznie wykorzystywana w wielomilionowych projektach użyteczności publicznej.

• Public-Private Partnership (PPP) - forma długofalowej współpracy organizacji rządowych i prywatnych, np. modernizacja i utrzymanie londyńskiego metra.

• Framework Contracting - używana na dużych projektach, gdzie wykonawcy są wybierani na podstawie szeregu kryteriów, nie wyłącznie cen, zazwyczaj łączy się z wieloletnimi umowami współpracy na różnych projektach. Wprowadzona w końcu lat 90-tych, używana np. przy budowie 5-go terminalu lotniska Heathrow.

• Prime Contracting - rozbudowana forma tradycyjna poszerzona o wieloletnie partnerstwo, wykonawca bierze na siebie zazwyczaj wykonanie prac budowlanych i późniejsze utrzymanie obiektu. Powszechnie wykorzystywana przez agencje rządowe, np. NHS i armia.

Podstawy odróżniające formę tradycyjną

Przy wykonywaniu małych projektów budowlanych (poniżej £250 tyś.) jest praktycznie pewnym, że będzie używana tradycyjna forma kontraktu. Odróżnia się ona, przede wszystkim, rozdzieleniem funkcji projektowych i wykonawczych, szczegółowy projekt powinien być wykonany przez inwestora, bądź jego zespół projektowy, i dostarczony wykonawcy przed wykonaniem kosztorysu. W praktyce rzadko się to zdarza, często pewne elementy projektu nie są sfinalizowane i detale są przekazywane wykonawcy znacznie później, jest istotnie ważne, by wszelkie niejasności i braki w dokumentacji były zidentyfikowane przez wykonawcę w czasie przygotowywania kosztorysu.

W tej formie współpracy inwestor jest w pełni odpowiedzialny za wszelkie kwestie projektowe, wykonawca nie powinien podejmować żadnych decyzji odnośnie projektu, gdyż tym samym podejmuje ryzyko ponownego wykonania prac, jeśli inwestor nie zatwierdzi jego decyzji. Z kolei, wszelkie dodatkowe prace spowodowane błędami w projekcie lub specyfikacji muszą być opłacone przez inwestora.

Istnieje możliwość transferu części funkcji projektowych do wykonawcy poprzez użycie odpowiedniej formy kontraktu, zachodzi to zazwyczaj w przypadku zaawansowanych technicznie elementów, np. installacji kontroli klimatu, itp. Wiąże się to z dodatkową odpowiedzialnością i co za tym idzie kosztami dla wykonawcy.

Role w kontraktach tradycyjnych

Osoby, czy organizacje zamieszane w dostarczenie projektu w systemie  tradycyjnym mogą być podzielone na następujące grupy:

Klient

• Inwestor
• Jego pracownicy i przedstawiciele

Zaspół projektowy (Design Team)

• Architekt - prowadzi zespół
• Konstruktor (Structural Engineer)
• Projektant installacji (Mechanical Engineer)
• Rzeczoznawca finansowy (Quantity Surveyor)
• Inni projektanci

Zespół wykonawczy

• Główny wykonawca (main contractor)
• Podwykonawcy (subcontractors)
• Dostawcy (suppliers)

Istnieje dodatkowo funkcja administratora kontraktu (contract administrator), która jest zazwyczaj pełniona przez architekta i wiąże ze sobą obowiązek rozstrzygania problemów, certyfikowania należnych płatności i zmian w projekcie. Funkcja ta powinna być pełniona niezależnie od funkcji projektowych, decyzje podejmowane przed administratora powinny być obiektywne.

Powiązania kontraktowe i przepływy informacji

W tradycyjnej formie kontraktu powiązania kontraktowe są dość różne od linii przepływu informacji.

Wszyscy członkowie zespołu projektowego mają bezpośrednie kontrakty z inwestorem, choć pracują pod nadzorem architekta. Daje im to dość dużą niezależność w pracy i ograniczoną odpowiedzialność kontraktową.