Od niedawna mamy w Polsce nowego prezydenta – Bronisława Komorowskiego. Prezydent, jak każdy musi gdzieś mieszkać. Sprawa pozornie wydaje się prosta, bo teoretycznie w grę wchodzą dwa budynki: Pałac Prezydencki i Belweder, ale po kolei….

Warszawski Belweder to historyczna siedziba władców Rzeczypospolitej. W latach 1989-95 był on siedzibą prezydentów państwa.

Budynek powstawał w latach 1818-22 z przerobionej willi Krzysztofa Zygmunta Paca.
W XX wieku w Belwederze mieszkali m.in. Naczelnik Państwa Józef Piłsudski i przywódca Polski Ludowej Bolesław Bierut.

Budynek wykorzystywany był do różnych uroczystości takich jak np. nominacje generalskie, czy spotkania dyplomatyczne.

Jednak po śmierci prezydenta Lecha Kaczyńskiego Bronisław Komorowski zakazał organizowania jakichkolwiek uroczystości w Belwederze.

Natomiast Pałac Prezydencki jest siedzibą naszych władców od 1993 roku.

Pałac Prezydencki w Warszawie

Ten okazały budynek w 1818 roku został kupiony od Radziwiłłów, a rząd Królestwa Kongresowego wyznaczył go na siedzibę namiestnika cara. Wiek później Pałac był siedzibą premiera i rządu.

Jeżeli chodzi o inne momenty historyczne, w których Pałac się zapisał, (a takich nie brakowało) to wymienić należy przeprowadzone w nim w 1989 roku obrady Okrągłego Stołu.

Tyle, jeśli idzie o krótki rys historyczny budynków. Budynków nie byle jakich, wszak mieszczących ludzi rządzących naszym krajem.

Sprawa wydaje się prosta – Bronisław Komorowski ma do wyboru dwa budynki, jednak okazuje się, że nasz prezydent-elekt chciałby mieszkać… we własnym domu.

Generalnie, Komorowski chciałby mieszkać w kamienicy na Powiślu, zaś pracować w Belwederze. Jednak takie rozwiązanie wydaje się mało realne. Dlaczego? Przede wszystkim chodzi o względy bezpieczeństwa, bo trudno sobie wyobrazić funkcjonowanie prezydenckiej ochrony w w miejscu, gdzie prócz głowy państwa (kamienica) mieszkają jeszcze inni ludzie.

Formalnie nie ma przepisu nakazującego prezydentowi zamieszkiwanie w konkretnym miejscu.

Gdzie, zatem zamieszka prezydent-elekt? Pokaże czas.

Artur Wielgus