Do mistrzostw piłkarskich Euro 2012 coraz bliżej, a jeszcze bliżej do ukończenia budowy warszawskiego Stadionu Narodowego. Obiekt ma być gotów w połowie przyszłego roku. Pomimo mroźnej zimy prace przy budowie posuwają się do przodu i zapewne sytuacja z Wrocławia (gdzie prezydent miasta rozwiązał umowę z wykonawcą stadionu) nie martwi, jednak martwić może co innego. Co stanie się z gigantycznym stadionem po zakończeniu mistrzostw?

Tu można zacytować fragment dialogu z kultowego polskiego filmu Dziewczyny do wzięcia: „Jest wiele możliwości. Ale jakie? Bardzo wiele.” Podchodząc, jednak do sprawy poważnie powiedzieć trzeba, że jest nad czym myśleć.
O tzw. spuściźnie olimpijskiej (ang. olympic herritage) czyta się dość często. A to burmistrz Londynu Johnson powie, że z części obiektów powstaną mieszkania dla, czy obóz dla 1 800 studentów, a to przeczytamy, że w obiektach O2 Arena przeznaczonych podczas Olimpiady do gry w koszykówkę i gimnastyki odbędą się konkurencje strzeleckie podczas Paraolimpiady itd. Cóż… Olimpiada skalą i rozmachem przewyższa na pewno „skromne” mistrzostwa piłkarskie, ale problem spuścizny olimpijskiej pozostaje.

Problem niemały, biorąc choćby pod uwagę wymiary Stadionu Narodowego – 32 000 m² powierzchni użytkowej, czyli więcej niż Pałac Kultury. Kost też duży – 1, 7 mld zł. Na Stadionie znajdzie się największa w Warszawie sala konferencyjna na 1 800 osób, nie wspominając o parkingu na 1 700 samochodów, restauracjach, biurach sklepach itd.

Może, więc dobrym rozwiązaniem byłoby wynajęcie części obiektów, czy części Stadionu? Tu łakomym kąskiem wydają się tzw. skyboxy, czyli loże dla VIP-ów. Doskonały widok na płytę, dobra lokalizacja, to atuty dla ekskluzywnych kibiców, jednak nie można wykluczyć wynajęcia ich jako sal konferencyjnych. Byłą też mowa o stworzeniu na terenie obiektu Muzeum Sportu i Turystyki, za którego najem płacono by czynsz (15 euro za metr kw.).

Jednak sprzedać można coś co nie jest materialne, jak choćby… nazwę stadionu. To przecież normalna praktyka, w nazwie umieszcza się markę kompanii. Przykładów jest wiele: Emirates Stadium, wspomniana O2 Arena, a z naszego podwórka PGE Arena Gdańsk, gdzie Polska Grupa Energetyczna zapłaciła z nazwę 35 mln zł. Jednak w przypadku Stadionu Narodowego to rozwiązanie by nie przeszło, właśnie przez człon „Narodowy”.

Z Narodowym jest jeszcze ten problem, że będzie on się najlepiej nadawał do odbywania imprez piłkarskich i w dodatku, meczy reprezentacyjnych (nazwa „Narodowy” zobowiązuje). Sęk w tym, że takich imprez jest parę w roku. Można by, zatem pomyśleć o „wielobranżowości” stadionu. Warunki są – po pokryciu murawy panelami mogą tam się odbywać mecze koszykówki, czy konkurencje motorowe. Ale czemu tylko sport? Przecież wiadomo, że na stadionach – i to zwłaszcza tych słynnych – często odbywają się koncerty muzyczne.  Takim przeznaczeniem Stadionu zainteresowana jest amerykańska sieć Anschutz Entertainment Group, mająca pod swoimi skrzydłami tak sławnych muzyków jak Prince, czy Paul McCartney. Konkurentem AEG może zostać francuska Stade de France, która oprócz koncertów organizuje też opery.

Możliwości, więc nie brak, ale niejasne są jeszcze działania Skarbu Państwa i relacje z samorządem stolicy.
Nie byłoby dobrze, gdyby Narodowy podzielił w przyszłości los Stadionu X-lecia, stając się targowiskiem, chociaż, jak pisze w tygodniku Polityka Adam Grzeszak, azjatyccy handlarze pewnie byliby zadowoleni.

Artur Wielgus

Bibliografia;
Grzeszak A. Jarmark Narodowy, polityka pl