Jak długo zajmujesz się pracą związaną z usuwaniem azbestu?

W Wielkiej Brytanii robię to od 2002 roku. Wcześniej pracowałem w firmie zajmującej się sprzedażą samochodów. Jednak doświadczenie związane z azbestem zdobyłem w Stanach Zjednoczonych. Zaczęło się to w 1992 roku. Dwa lata pracowałem jako handler (w brytyjskim angielskim nazywa się to operative), potem zostałem nadzorcą. Po zdobyciu kwalifikacji i odpowiednich dokumentów w tym zakresie podjąłem pracę w biurze. Do Polski wróciłem w grudniu 1999 roku. Wtedy też zdobyłem odpowiednie uprawnienia żeglarskie, bo chciałem pracować na statkach, jednak znajomy skusił mnie żeby pracować w Londynie. Jak już mówiłem – zaczynałem tu w firmie sprzedającej samochody. Pracowałem początkowo 6, a potem 7 dni w tygodniu i tak weszło mi to w krew, że przez 6 lat pracowałem 7 dni w tygodniu. Odszedłem z tej pracy, bo po prostu chciałem robić to, co wcześniej, czyli zajmować się azbestem.

Jak zareagować, gdy przypadkowo, podczas robót budowlanych ktoś znajdzie azbest?

W takim wypadku prace powinny zostać niezwłocznie wstrzymane. Generalnie, jeśli zauważymy coś podejrzanego, to nie należy tego tak zostawiać.  Należy poinformować władze lokalne.  Jeżeli przy projekcie pracuje większa firma, to zatrudnia ona odpowiednie orany i pobierane są próbki. W przypadku materiałów o niższej zawartości azbestu, jak np. Artex można usuwać te materiały bez konieczności wypełniania odpowiedniego formularza – ABS 5. Tego typu materiały można usuwać samemu, jednak nie wolno ich wywozić, bo tym zajmują się specjalne firmy.

Praca przy usuwaniu azbestów obwarowana jest szeregiem przepisów.

Oczywiście. Mogę nawet powiedzieć, że w Wielkiej Brytanii zasady bhp są bardziej restrykcyjne niż w Stanach Zjednoczonych. Healt and Safety Executive wykonuje kawał dobrej roboty! Niektórzy twierdzą nawet, że te przepisy utrudniają sprawne funkcjonowanie pracy. Ja powiem, że mnie osobiście te przepisy nie przeszkadzają, a nawet mi pomagają. Nie chodzi tu tylko o reputację mojej firmy, ale o zdrowie moich klientów i pracowników. Wiem jednak, że niektóre firmy podchodzą do zagadnień bezpieczeństwa inaczej. Znam przypadki, gdzie azbest usuwano mechanicznymi szczotkami. To karygodne! Więcej, to morderstwo!

Czy zachorowania związane z azbestem są częstsze wśród pracowników zajmujących się jego usuwaniem?

Z Polaków w tym kraju nie znam jeszcze nikogo, kto by zachorował, wiem jednak, że chorowali Brytyjczycy. Dlaczego? Dlatego, że niektórzy ludzie nie podchodzą serio do zagadnień bezpieczeństwa. Myślę, że w 80% ludzie, którzy chorowali, to ludzie którzy zdejmowali i zakładali azbest i nie szanowali się w tej pracy. Ściągali maski, palili papierosy. To nie powinno mieć miejsca. Ludzie po prostu nie zdają sobie sprawy z niebezpieczeństwa, którego nie widać.
Co do samego zabezpieczenia, to jest to dość skomplikowana i wielostopniowa procedura dotycząca odzieży ochronnej, sprzętu i przepisów. Ja powiem tak: ochrona nie jest skuteczna w 100%, ryzyko istnieje. HSE wprowadza metody zmniejszając ryzyko zachorowano i narażania na działanie azbestu. To pomaga. Zresztą, generalnie Brytyjczycy są uczuleni w kwestii bezpieczeństwa.

Jak porównałbyś pracę w USA i UK?

Mówiąc krótko – tu jest zabawa. Jednak powstaje pytanie: zabawa dla kogo? Ja często krytykuję i pewnie sam często podlegam krytyce, ale rzecz w tym, że jeśli się do czegoś zabieram, to moją intencją jest sumienne wykonanie powierzonego zadania. W Stanach pracowało się tylko dobrze. Tu nie pracuje się aż tak ciężko. Nie chciałbym generalizować, ale tu, jeśli Brytyjczyk kogoś polubi, to daje mu lżejszą pracę. To nie tak, że ja chcę gloryfikować Amerykę, tam z kolei trochę „po macoszemu” traktowane są kwestę utylizacji i transportu azbestu.

Dlaczego wybrałeś azbest?

Wybrałem to, co lubię, a lubię pomagać ludziom. Mam świadomość tego, że jeśli rzetelnie podchodzę do pracy i przepisów, to pomagam zarówno moim klientom, pracownikom i zbieram punkty, z których składa się wizerunek mojej firmy. W Wielkiej Brytanii praca z azbestem będzie niedługo traktowana jako specjalizacja – wcześniej, w odróżnieniu od USA ten fach traktowano tu „po macoszemu”. Ja jednak zawsze podchodziłem do tego zajęcia, jako do specjalizacji.